الكشاف/ الزمخشري · Al-Anbiyaa · வசனம் 74

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

ஸூரா
Al-Anbiyaa
வசனம்
74 / 112
நூலின் மொழி
அரபு
وَلُوطًا ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗا وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِي كَانَت تَّعۡمَلُ ٱلۡخَبَٰٓئِثَۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَٰسِقِينَ
இன்னும், லூத்தையும் (நபியாக்கி) - நாம் அவருக்கு ஞானத்தையும், கல்வியையும் கொடுத்தோம்; அறுவறுப்பான செயல்களைச் செய்து கொண்டிருந்(தவர்களின்) ஊரை விட்டும் அவரை நாம் காப்பாற்றினோம்; நிச்சயமாக அவர்கள் மிகவும் கெட்ட சமூகத்தினராகவும், பெரும் பாவிகளாகவும் இருந்தனர்.
வலூதன் 'ஆதய்னாஹு ஹுக்மன் வ’இல்மன் வனஜ்ஜய்னாஹு மின அல்கர்யதி அல்லதீ கானத் த’மலு அல்கபா'இஸ 'இன்னஹும் கானூ கவ்ம ஸவ்'இன் ஃபாஸிகீன
{ حُكْمًا } حكمة وهو ما يجب فعله. أو فصلاً بين الخصوم. وقيل هو النبوّة. والقرية سدوم، أي في أهل رحمتنا. أو في الجنة. ومنه الحديث 698 " هذه رحمتي أرحم بها من أشاء. "
மேலே செல்