الكشاف/ الزمخشري · Al-Anbiyaa · Ayah 74

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

Surah
Al-Anbiyaa
Ayah
74 / 112
Èdè ìwé
Lárúbáwá
وَلُوطًا ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗا وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِي كَانَت تَّعۡمَلُ ٱلۡخَبَٰٓئِثَۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَٰسِقِينَ
And to Lut, too, We gave Judgment and Knowledge, and We saved him from the town which practised abominations: truly they were a people given to Evil, a rebellious people.
waluutan ʼaataynaahu hukman wa‘ilman wanajjaynaahu mina alkaryati allatii kaanat ta‘malu alhabaaʼisa ʼinnahum kaanuu kawma sawʼin faasikiina
{ حُكْمًا } حكمة وهو ما يجب فعله. أو فصلاً بين الخصوم. وقيل هو النبوّة. والقرية سدوم، أي في أهل رحمتنا. أو في الجنة. ومنه الحديث 698 " هذه رحمتي أرحم بها من أشاء. "
Padà sókè

Láti àkójọpọ̀ Hadith

Hadith
Narrated `Urwa bin Az-Zubair: An Ansari man quarreled with Az-Zubair about a canal in the Harra which was used for irrigating date-palms. Allah's Messenger (ﷺ), ordering Zubair to be moderate, said, "O Zubair! Irrigate (your land) first and then leave the water for your neighbor." The Ansari said, "Is it because he is your aunt's son?" On that the color of the face of Allah's Messenger (ﷺ) changed and he said, "O Zubair! Irrigate (your land) and withhold the water till it reaches the walls that are between the pits around the trees." So, Allah's Apostle gave Zubair his full right. Zubair said, "By Allah, the following verse was revealed in that connection": "But no, by your Lord They can have No faith Until they make you judge In all disputes between them." (4.65) (The sub-narrator,) Ibn Shihab said to Juraij (another sub-narrator), "The Ansar and the other people interpreted the saying of the Prophet, 'Irrigate (your land) and withhold the water till it reaches the walls between the pits around the trees,' as meaning up to the ankles."

Àdúrà òní

اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.

اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.

اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.

O Allah, jẹ́ kí a wà láàyè gẹ́gẹ́ bí Mùsùlùmí, kí O sì gba ẹ̀mí wa gẹ́gẹ́ bí Mùsùlùmí, kí O sì darapọ̀ mọ́ wa pẹ̀lú àwọn olódodo.

O Allah, ṣe ètò ìtọ́sọ́nà tó tọ́ fún ìjọ yìí, èyí tí a ó fi bọlá fún àwọn tí ó ń ṣègbọràn sí Ọ, kí a sì tẹ àwọn tí ó ń ṣàìgbọràn sí Ọ sílẹ̀, kí a pàṣẹ ohun rere, kí a sì kọ ohun búburú.

O Allah, fi ọlá, àlàáfíà àti ìbùkún fún ẹrú àti Ojíṣẹ́ Rẹ Muhammad, àti gbogbo àwọn ará ilé rẹ̀ àti àwọn alábàákẹ́gbẹ́ rẹ̀.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي وَآمِنْ رَوْعَاتِي، وَاحْفَظْنِي مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ وَمِنْ خَلْفِي وَعَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي وَمِنْ فَوْقِي، وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي.
Ọlọ́hun, mo ń béèrè ìdáríjì àti àlàáfíà lọ́wọ́ Rẹ ní ayé yìí àti ní ayé lẹ́yìn ikú. Ọlọ́hun, mo ń béèrè ìdáríjì àti àlàáfíà lọ́wọ́ Rẹ nínú ẹ̀sìn mi, ayé mi, ìdílé mi àti ohun ìní mi. Ọlọ́hun, bo àwọn àléébù mi mọ́lẹ̀, kí O sì mú ọkàn mi balẹ̀ kúrò nínú àwọn ìbẹ̀rù mi. Dáàbò bò mí níwájú mi, lẹ́yìn mi, ní ọ̀tún mi, ní òsì mi àti lókè mi. Mo sì ń wá ààbò pẹ̀lú títóbi Rẹ kí a má baà kọlù mí láti ìsàlẹ̀ mi láìròtẹ́lẹ̀.

"رَبَّنَآ ءَاتِنَا فِي ٱلدُّنۡيَا حَسَنَةٗ وَفِي ٱلۡأٓخِرَةِ حَسَنَةٗ وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ⁠ ". [الْبَقَرَةُ - 201].

“Olúwa wa, fún wa ní ohun rere ní ayé yìí àti ohun rere ní Ọ̀run, kí O sì dáàbò bò wá kúrò lọ́wọ́ ìyà Iná.” [Al-Baqarah 2:201]