التفسير الكبير / للإمام الطبراني · Al-Anbiyaa · Oyat 14
التفسير الكبير / للإمام الطبراني
(ت 360 هـ)
(ت 360 هـ)
"رَبِّ ٱجۡعَلۡنِي مُقِيمَ ٱلصَّلَوٰةِ وَمِن ذُرِّيَّتِيۚ رَبَّنَا وَتَقَبَّلۡ دُعَآءِ٤٠ ". [إِبْرَاهِيمُ - 40].
"Rabbim, meni ham, zurriyotimdan bo'lganlarni ham namozni to'kis ado etuvchilardan qil. Rabbimiz, duoyimni qabul et.". [Ibrohim - 40].
اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.
اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.
اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.
اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.
Allohim, Bizga haqiqatni haqiqat qilib ko'rsat va unga ergashishni nasib et; botilni botil qilib ko'rsat va undan saqlanishni nasib et.
Allohim, Nafsimga taqvo ato et va uni pokla. Sen uni poklovchilarning eng yaxshisisan, Sen uning himoyachisi va egasisan.
Allohim, Rabbimiz, nurimizni mukammal qil va bizni mag'firat et. Albatta, Sen har narsaga qodirsan.
Allohim, Bizga iymonni sevimli qil va uni qalblarimizda bezagin; kufr, fosiqlik va itoatsizlikni bizga yomon ko'rsat va bizni to'g'ri yo'l topganlardan qil.
Allohim, Ey qalblarni buruvchi, qalblarimizni O'zingga itoat qilishga bur.
"فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ أَنتَ وَلِيِّۦ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۖ تَوَفَّنِي مُسۡلِمٗا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ١٠١". [يُوسُفَ - 101].
"Ey osmonlar va yerni yaratgan Zot, dunyoda ham, oxiratda ham Sen mening homiyimsan. Jonimni musulmon holimda ol va meni solihlarga qo'sh.". [Yusuf - 101].
Kundalik zikrlaringiz internetsiz. Bepul.
Android · iPhone · iPad
قَوْلُهُ تَعَالَى: { لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ }؛ يقال لَهم ذلكَ على طريق الْهُزْؤِ بهم وهو توبيخٌ في الحقيقةِ، والمعنى: لكي تُسألوا شيئاً من دُنياكم فأنتم أهل برٍّ ونعمةٍ، فـ { قَالُواْ } عند ذلك: { يٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ }؛ لأنفسِنا حيثُ كذبنَا الرُّسلَ، اعترفوا بالذنب حين رأوا العذابَ، فقالوا هذا على سبيلِ النَّدمِ، ولَم ينفعْهم حينئذٍ الندمُ. والوَيْلُ: الوقوعُ في الْهَلَكَةِ.