الكشاف/ الزمخشري · Al-Maaida · Ayah 116

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

Surah
Al-Maaida
Ayah
116 / 120
Èdè ìwé
Lárúbáwá
وَإِذۡ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبۡنَ مَرۡيَمَ ءَأَنتَ قُلۡتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيۡنِ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالَ سُبۡحَٰنَكَ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أَقُولَ مَا لَيۡسَ لِي بِحَقٍّۚ إِن كُنتُ قُلۡتُهُۥ فَقَدۡ عَلِمۡتَهُۥۚ تَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِي وَلَآ أَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِكَۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّٰمُ ٱلۡغُيُوبِ
And behold! Allah will say: "O Jesus the son of Mary! Didst thou say unto men, worship me and my mother as gods in derogation of Allah.?" He will say: "Glory to Thee! never could I say what I had no right (to say). Had I said such a thing, thou wouldst indeed have known it. Thou knowest what is in my heart, Thou I know not what is in Thine. For Thou knowest in full all that is hidden.
waʼis kaala allaahu yaa ‘iisaa ibna maryama ʼaʼanta kulta linnaasi ittahisuunii waʼummiya ʼilaahayni min duuni allaahi kaala subhaanaka maa yakuunu lii ʼan ʼakuula maa laysa lii bihakkin ʼin kuntu kultuhu fakad ‘alimtahu ta‘lamu maa fii nafsii walaa ʼa‘lamu maa fii nafsika ʼinnaka ʼanta ‘allaamu alguyuubi
{ سُبْحَـٰنَكَ } من أن يكون لك شريك { مَا يَكُونُ لِى } ما ينبغي لي { أَنْ أَقُولَ } قولاً لا يحق لي أن أقوله { فِى نَفْسِى } في قلبي والمعنى تعلم معلومي ولا أعلم معلومك، ولكنه سلك بالكلام طريق المشاكلة وهو من فصيح الكلام وبينه، فقيل { فِى نَفْسِكَ } لقوله في نفسي { إِنَّكَ أَنتَ عَلَّـٰمُ ٱلْغُيُوبِ } تقرير للجملتين معاً، لأن ما انطوت عليه النفوس من جملة الغيوب، ولأن ما يعلمه علام الغيوب لا ينتهي إليه علم أحد.
Padà sókè