لَوۡ كَانَ عَرَضٗا قَرِيبٗا وَسَفَرٗا قَاصِدٗا لَّٱتَّبَعُوكَ وَلَٰكِنۢ بَعُدَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلشُّقَّةُۚ وَسَيَحۡلِفُونَ بِٱللَّهِ لَوِ ٱسۡتَطَعۡنَا لَخَرَجۡنَا مَعَكُمۡ يُهۡلِكُونَ أَنفُسَهُمۡ وَٱللَّهُ يَعۡلَمُ إِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ ٤٢
(اما گروهى از آنها، چنانند كه) اگر غنايمى نزديك (و در دسترس)، و سفرى آسان باشد، (به طمع دنيا) از تو پيروى مىكنند; ولى (اكنون كه براى ميدان تبوك،) راه بر آنها دور (و پر مشقت) است، (سرباز مىزنند;) و بزودى به خدا سوگند ياد مىكنند كه: «اگر توانايى داشتيم، همراه شما حركت مىكرديم!» (آنها با اين اعمال و اين دروغها، در واقع) خود را هلاك مىكنند; و خداوند مىداند آنها دروغگو هستند!
لَوْ کَانَ عَرَدَنْ قَرِیبَ وَسَفَرَنْ قَاصِدَ لَّتَّبَعُوکَ وَلَاکِمْ بَعُدَتْ عَلَیْهِمُ شُّقَّتُ وَسَیَحْلِفُونَ بِلَّاهِ لَوِ سْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَکُمْ یُهْلِکُونَ اَنْفُسَهُمْ وَلَّاهُ یَعْلَمُ اِنَّهُمْ لَکَاذِبُونْ