وَإِذَا غَشِيَهُم مَّوۡجٞ كَٱلظُّلَلِ دَعَوُاْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ فَلَمَّا نَجَّىٰهُمۡ إِلَى ٱلۡبَرِّ فَمِنۡهُم مُّقۡتَصِدٞۚ وَمَا يَجۡحَدُ بِـَٔايَٰتِنَآ إِلَّا كُلُّ خَتَّارٖ كَفُورٖ ٣٢
و هنگامى كه (در سفر دريا) موجى همچون ابرها آنان را بپوشاند (و بالا رود و بالاى سرشان قرار گيرد)، خدا را با اخلاص مىخوانند; اما وقتى آنها را به خشكى رساند و نجات داد، بعضى راه اعتدال را پيش مىگيرند (و به ايمان خود وفادار مىمانند، در حالى كه بعضى ديگر فراموش كرده راه كفر پيش مىگيرند); ولى آيات ما را هيچ كس جز پيمانشكنان ناسپاس انكار نمىكنند!
وَاِذَا غَشِیَهُمْ مَوْجُنْ کَظُّلَلِ دَعَوُ لَّاهَ مُخْلِصِینَ لَهُ دِّینَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ اِلَ لْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُقْتَصِدُ وَمَا یَجْحَدُ بِءَایَاتِنَا اِلَّا کُلُّ خَتَّارِنْ کَفُورْ