وَجَعَلُواْ لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ ٱلۡحَرۡثِ وَٱلۡأَنۡعَٰمِ نَصِيبٗا فَقَالُواْ هَٰذَا لِلَّهِ بِزَعۡمِهِمۡ وَهَٰذَا لِشُرَكَآئِنَاۖ فَمَا كَانَ لِشُرَكَآئِهِمۡ فَلَا يَصِلُ إِلَى ٱللَّهِۖ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَىٰ شُرَكَآئِهِمۡۗ سَآءَ مَا يَحۡكُمُونَ ١٣٦
آنها ( مشركان) سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چهارپايان آفريده، براى او قرار دادند; (و سهمى براى بتها!) و بگمان خود گفتند: «اين مال خداست! و اين هم مال شركاى ما ( يعنى بتها) است!» آنچه مال شركاى آنها بود، به خدا نمىرسيد; ولى آنچه مال خدا بود، به شركايشان مىرسيد! (آرى، اگر سهم بتها با كمبودى مواجه مىشد، مال خدا را به بتها مىدادند; اما عكس آن را مجاز نمىدانستند!) چه بد حكم مىكنند (كه علاوه بر شرك، حتى خدا را كمتر از بتها مىدانند)!
وَجَعَلُو لِلَّاهِ مِمَّا ذَرَءَ مِنَ لْحَرْثِ وَلْاَنْعَامِ نَصِیبَنْ فَقَالُو هَاذَا لِلَّاهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَاذَا لِشُرَکَاءِنَا فَمَا کَانَ لِشُرَکَاءِهِمْ فَلَا یَصِلُ اِلَ لَّاهِ وَمَا کَانَ لِلَّاهِ فَهُوَ یَصِلُ اِلَا شُرَکَاءِهِمْ سَاءَ مَا یَحْکُمُونْ