وَكَذَٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٖ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ قَتۡلَ أَوۡلَٰدِهِمۡ شُرَكَآؤُهُمۡ لِيُرۡدُوهُمۡ وَلِيَلۡبِسُواْ عَلَيۡهِمۡ دِينَهُمۡۖ وَلَوۡ شَآءَ ٱللَّهُ مَا فَعَلُوهُۖ فَذَرۡهُمۡ وَمَا يَفۡتَرُونَ ١٣٧
همينگونه شركاى آنها ( بتها)، قتل فرزندانشان را در نظرشان جلوه دادند; (كودكان خود را قربانى بتها مىكردند، و افتخار مىنمودند!) سرانجام آنها را به هلاكت افكندند; و آيينشان را بر آنان مشتبه ساختند. و اگر خدا مىخواست، چنين نمىكردند; (زيرا مىتوانست جلو آنان را بگيرد; ولى اجبار سودى ندارد.) بنابر اين، آنها و تهمتهايشان را به حال خود واگذار (وبه آنها اعتنا مكن)!
وَکَذَالِکَ زَیَّنَ لِکَثِیرِ مِّنَ لْمُشْرِکِینَ قَتْلَ اَوْلَادِهِمْ شُرَکَاءُهُمْ لِیُرْدُوهُمْ وَلِیَلْبِسُو عَلَیْهِمْ دِینَهُمْ وَلَوْ شَاءَ لَّاهُ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَمَا یَفْتَرُونْ