وَذَرِ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ دِينَهُمۡ لَعِبٗا وَلَهۡوٗا وَغَرَّتۡهُمُ ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَاۚ وَذَكِّرۡ بِهِۦٓ أَن تُبۡسَلَ نَفۡسُۢ بِمَا كَسَبَتۡ لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيّٞ وَلَا شَفِيعٞ وَإِن تَعۡدِلۡ كُلَّ عَدۡلٖ لَّا يُؤۡخَذۡ مِنۡهَآۗ أُوْلَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أُبۡسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْۖ لَهُمۡ شَرَابٞ مِّنۡ حَمِيمٖ وَعَذَابٌ أَلِيمُۢ بِمَا كَانُواْ يَكۡفُرُونَ ٧٠
و رها كن كسانى را كه آيين (فطرى) خود را به بازى و سرگرمى گرفتند، و زندگى دنيا، آنها را مغرور ساخته، و با اين (قرآن)، به آنها يادآورى نما، تا گرفتار (عواقب شوم) اعمال خود نشوند! (و در قيامت) جز خدا، نه ياورى دارند، و نه شفاعتكنندهاى! و (چنين كسى) هر گونه عوضى بپردازد، از او پذيرفته نخواهد شد; آنها كسانى هستند كه گرفتار اعمالى شدهاند كه خود انجام دادهاند; نوشابهاى از آب سوزان براى آنهاست; و عذاب دردناكى بخاطر اينكه كفر مىورزيدند (و آيات الهى را انكار) مىكردند.
وَذَرِ لَّذِینَ تَّخَذُو دِینَهُمْ لَعِبَ وَلَهْوَ وَغَرَّتْهُمُ لْحَیَاتُ دُّنْیَا وَذَکِّرْ بِهِی اَنْ تُبْسَلَ نَفْسُمْ بِمَا کَسَبَتْ لَیْسَ لَهَا مِنْ دُونِ لَّاهِ وَلِیُّ وَلَا شَفِیعُ وَاِنْ تَعْدِلْ کُلَّ عَدْلِ لَّا یُؤْخَذْ مِنْهَا اُلَاءِکَ لَّذِینَ اُبْسِلُو بِمَا کَسَبُو لَهُمْ شَرَابُ مِّنْ حَمِیمِ وَعَذَابُنْ اَلِیمُمْ بِمَا کَانُو یَکْفُرُونْ