تفسير بيان السعادة في مقامات العبادة/ الجنابذي · Al-Anbiyaa · آیه 29

تفسير بيان السعادة في مقامات العبادة/ الجنابذي

(ت القرن 14 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیه
29 / 112
زبان کتاب
عربی
۞وَمَن يَقُلۡ مِنۡهُمۡ إِنِّيٓ إِلَٰهٞ مِّن دُونِهِۦ فَذَٰلِكَ نَجۡزِيهِ جَهَنَّمَۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلظَّٰلِمِينَ
و هر كس از آنها بگويد: «من جز خدا، معبودى ديگرم‏»، كيفر او را جهنم مى‏دهيم! و ستمگران را اين گونه كيفر خواهيم داد.
وَمَنْ یَقُلْ مِنْهُمْ اِنِّی اِلَاهُ مِّنْ دُونِهِی فَذَالِکَ نَجْزِیهِ جَهَنَّمَ کَذَالِکَ نَجْزِ ظَّالِمِینْ
{ وَمَن يَقُلْ مِنْهُمْ } من الخلق او من العباد المكرمين { إِنِّيۤ إِلَـٰهٌ مِّن دُونِهِ } ظرف لغو متعلّق بيقل اى من يقل من غير اذنه انّى اله بمعنى المربّى فى الطّاعة ولذلك فسّر انّى اله بانّى امام، او ظرف مستقرّ صفة لاله ولفظة من للتبعيض اى اله ثابت بعضاً من غيره { فَذٰلِكَ } اسم الاشارة البعيدة لتوهينه وتبعيده عن ساحة الحضور { نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ كَذَلِكَ نَجْزِي ٱلظَّالِمِينَ } لآل محمّد (ص) بغصب حقّهم او الظّالمين بمنع الحقّ عن المستحقّ واعطائه لغيره فانّه لا يكون الاّ عن الانانيّة الّتى هى نحو آلهة فى مقابل الله تعالى ومغايرة له تعالى.
بازگشت به بالا

از کتابخانه حدیث

حدیث
Narrated `Aisha: The Prophet (ﷺ) said, "Gabriel called me and said, 'Allah has heard the statement of your people and what they replied to you.'"
Sahih al-Bukhari

Reference : Sahih al-Bukhari 7389 In-book reference : Book 97, Hadith 18 USC-MSA web (English) reference : Vol. 9, Book 93, Hadith 486 (deprecated numbering scheme)

خواندن حدیث و منبع
Narrated Ibn `Umar: Allah's Messenger (ﷺ) said, "None of you should try to pray at sunrise or sunset."

دعاهای امروز

"رَبِّ هَبۡ لِي مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةٗ طَيِّبَةًۖ إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ⁠". [آلِ عِمْرَانَ - 38].

"رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡوَٰرِثِينَ⁠". [الْأَنْبِيَاءِ - 89].

"پروردگارا، از جانب خود فرزندی پاک به من عطا کن؛ به‌راستی تو شنونده دعایی.". [آل عمران - ۳۸].

"پروردگارا، مرا تنها مگذار و تو بهترین وارثانی.". [انبیاء - ۸۹].

"حَسۡبِيَ ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ عَلَيۡهِ تَوَكَّلۡتُۖ وَهُوَ رَبُّ ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡعَظِيمِ⁠ ". [التَّوْبَةُ - 129].

«خدا مرا بس است؛ جز او معبودِ شایسته پرستشی نیست. بر او توکل کردم و او پروردگار عرش بزرگ است.» [سوره توبه، ۱۲۹].

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي وَآمِنْ رَوْعَاتِي، وَاحْفَظْنِي مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ وَمِنْ خَلْفِي وَعَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي وَمِنْ فَوْقِي، وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي.
خدایا! از تو گذشت و عافیت در دنیا و آخرت می‌خواهم. خدایا! از تو گذشت و عافیت در دین و دنیا و خانواده و دارایی‌ام می‌خواهم. خدایا! عیب‌هایم را بپوشان و ترس‌هایم را به امنیت بدل کن. مرا از پیش رو و پشت سر و از راست و چپ و از بالای سرم حفظ کن و به عظمت تو پناه می‌برم از اینکه از زیر پایم ناگهان هلاک شوم.