الجامع لاحكام القرآن/ القرطبي · Al-Anbiyaa · آیت 77

الجامع لاحكام القرآن/ القرطبي

(ت 671 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
77 / 112
د کتاب ژبه
عربي
وَنَصَرۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَآۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَأَغۡرَقۡنَٰهُمۡ أَجۡمَعِينَ
We helped him against people who rejected Our Signs: truly they were a people given to Evil: so We drowned them (in the Flood) all together.
وَنَسَرْنَاهُ مِنَ لْقَوْمِ لَّزِينَ کَزَّبُو بِءَایَاتِنَا اِنَّهُمْ کَانُو قَوْمَ سَوْءِنْ فَاَغْرَقْنَاهُمْ اَجْمَعِينْ
قوله تعالى: { وَنُوحاً إِذْ نَادَىٰ مِن قَبْلُ } أي واذكر نوحاً إذ نادى أي دعا. { مِن قَبْلُ } أي من قبل إبراهيم ولوط على قومه، وهو قوله:{ رَّبِّ لاَ تَذَرْ عَلَى ٱلأَرْضِ مِنَ ٱلْكَافِرِينَ دَيَّاراً } [نوح: 26] وقال لما كذبوه: «أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ». { فَٱسْتَجَبْنَا لَهُ فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ } أي من الغرق. والكرب الغم الشديد «وأَهْلَهُ» أي المؤمنين منهم. { وَنَصَرْنَاهُ مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا } قال أبو عبيدة: «مِن» بمعنى على. وقيل: المعنى فانتقمنا له { مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا }. { فَأَغْرَقْنَاهُمْ أَجْمَعِينَ } أي الصغير منهم والكبير.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
It is narrated on the authority of Anas that the Messenger of Allah (ﷺ) said: "The Hour (Resurrection) will not occur as long as anyone says: 'Allah, Allah.'"
'Ubida b. as-Samit reported: Allah's Messenger (ﷺ) took (a pledge) from us as he took from the women that we will not associate anything with Allah and we will not steal, and we will not commit adultery, and we will not kill our children, and we will not bring calumny upon one another. And he who amongst you fulfils (this pledge), his reward rests with Allah, and he upon whom amongst you is imposed the prescribed punishment and that is carried out, that is his expiation (for that sin), and he whose (sins) were covered by Allah, his matter rests with Allah. He may punish him if He likes or may forgive him if He so likes.

د نن ورځې دعاګانې
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ، وَالْجُبْنِ وَالْبُخْلِ، وَالْهَرَمِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ، اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ، وَمِنْ قَلْبٍ لَا يَخْشَعُ، وَمِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ، وَمِنْ دَعْوَةٍ لَا يُسْتَجَابُ لَهَا.
اې الله، له بې وسۍ، سستۍ، بزدلۍ، بخل، زړښت او د قبر له عذابه ستا پناه غواړم. اې الله، زما نفس ته يې تقوا ورکړه او پاک يې کړه؛ ته تر ټولو غوره پاکوونکی يې، ته د هغه سرپرست او مولی يې. اې الله، له هغه علمه چې ګټه نه لري، له هغه زړه چې عاجزي نه کوي، له هغه نفسه چې نه مړېږي، او له هغې دعا چې نه قبلېږي، ستا پناه غواړم.

"لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ⁠". [الْأَنْبِيَاءِ - 87].

له تا پرته بل د عبادت وړ نشته، ته پاک يې، بېشکه زه له ظالمانو څخه وم. [الأنبياء - ۸۷].

"رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسۡرَافَنَا فِيٓ أَمۡرِنَا وَثَبِّتۡ أَقۡدَامَنَا وَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 147].

اې زموږ ربه، زموږ ګناهونه او زموږ په کارونو کې زموږ زياتی راوبښه، زموږ قدمونه ټينګ کړه او موږ ته پر کافر قوم بريا راکړه. [آل عمران - ۱۴۷].