تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Az-Zumar · Ayet 8

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

Sure
Az-Zumar
Ayet
8 / 75
Kitap dili
Arapça
۞وَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَٰنَ ضُرّٞ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِيبًا إِلَيۡهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعۡمَةٗ مِّنۡهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدۡعُوٓاْ إِلَيۡهِ مِن قَبۡلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادٗا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِۦۚ قُلۡ تَمَتَّعۡ بِكُفۡرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلنَّارِ
İnsanın başına bir sıkıntı gelince, Rabbine yönelerek O'na yalvarır. Sonra Allah kendisinden ona bir nimet verince, önceden yalvarmış olduğunu unutur. Allah'ın yolundan saptırmak için O'na eşler koşar. (Ey Muhammed!) De ki: Küfrünle biraz eğlenedur; çünkü sen, muhakkak cehennem ehlindensin!
Ve'izâ messe el'insâne durrun da’â rabbehü münîben 'ileyhi sümme 'izâ havvelehü ni’meten minhü nesiye mâ kâne yed’û 'ileyhi min kablü veca’ale lillâhi 'endâden liyüdılle ’an sebîlihi kul temetta’ biküfrike kalîlen 'inneke min 'eshâbi ennâri
{ مُنِيباً } مخلصاً له، أو مستغيثاً به، أو مقبلاً عليه { نِعْمَةً مِّنْهُ } تَرَكَ الدعاء، أو عافيةً نسي الضر، والتخويل العطية من هبة، أو منحة.
Yukarı dön