Tafsir al-Jalalayn · Al-Anbiyaa · آیه 96

Tafsir al-Jalalayn

سوره
Al-Anbiyaa
آیه
96 / 112
زبان کتاب
انگلیسی
حَتَّىٰٓ إِذَا فُتِحَتۡ يَأۡجُوجُ وَمَأۡجُوجُ وَهُم مِّن كُلِّ حَدَبٖ يَنسِلُونَ
Until the Gog and Magog (people) are let through (their barrier), and they swiftly swarm from every hill.
حَتَّا اِذَا فُتِحَتْ یَءْجُوجُ وَمَءْجُوجُ وَهُمْ مِنْ کُلِّ حَدَبِ یَنْسِلُونْ
Until hattā a particle expressing the end of the prohibition of their return when Gog and Magog read Ya’jūju wa-Ma’jūju or Yājūju wa-Mājūju these are non-Arabic names of two tribes; there is an implicit genitive annexation before this clause namely the gates of the sadd ‘the barrier’ built against them are let loose read futihat or futtihat — and this will happen near the time of the Resurrection — and they slide down they hasten from every slope every highland.
بازگشت به بالا

از کتابخانه حدیث

حدیث
Abu Musa reported: When the Messenger of Allah (ﷺ) became ill and illness became serious he ordered Abu Bakr to lead the people in prayer. Upon this 'A'isha said: Messenger of Allah, Abd Bakr is a man of tenderly feelings: when he would stand in your place (he would be so much overwhelmed -by grief that) he would not be able to lead the people in prayer. He (the Holy Prophet) said: You order Abu Bakr to lead the people in prayer, and added: You are like the female companions of Yusuf. So Abu Bakr led the prayer (during this period of illness) in the life of the Messenger of Allah (ﷺ).

دعاهای امروز

اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.

اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.

اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.

اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.

خدایا سرانجام ما را در همه کارها نیکو گردان و ما را از خواری دنیا و عذاب آخرت پناه بده.

خدایا پروردگارا عذاب دوزخ را از ما دور کن؛ همانا عذاب آن پایدار است.

خدایا پروردگارا ما ایمان آوردیم؛ پس گناهانمان را بیامرز و ما را از عذاب آتش نگاه دار.

خدایا بهشت را از تو می‌خواهم و از آتش به تو پناه می‌برم.

خدایا پروردگارا آنچه را به وسیله پیامبرانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن و در روز قیامت رسوایمان مکن؛ همانا تو خلاف وعده نمی‌کنی.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ، وَالْجُبْنِ وَالْبُخْلِ، وَالْهَرَمِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ، اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ، وَمِنْ قَلْبٍ لَا يَخْشَعُ، وَمِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ، وَمِنْ دَعْوَةٍ لَا يُسْتَجَابُ لَهَا.
خداوندا، از ناتوانی و تنبلی، ترس و بخل، پیری و عذاب قبر به تو پناه می‌برم. خداوندا، تقوای جانم را به آن عطا کن و پاکش ساز؛ تو بهترین پاک‌کننده آنی و تو سرپرست و مولای آنی. خداوندا، از دانشی که سود نمی‌دهد، دلی که خاشع نمی‌شود، نفسی که سیر نمی‌گردد و دعایی که اجابت نمی‌شود به تو پناه می‌برم.

"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ⁠ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ⁠ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ⁠ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].

پروردگارا این را بیهوده نیافریده‌ای؛ تو پاکی، پس ما را از عذاب آتش نگاه دار. پروردگارا هر کس را به آتش درآوری رسوایش کرده‌ای و ستمکاران یاورانی ندارند. پروردگارا ما ندادهنده‌ای را شنیدیم که به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید، پس ایمان آوردیم. پروردگارا گناهان ما را بیامرز، بدی‌هایمان را از ما بزدای و ما را با نیکان بمیران. پروردگارا آنچه را به وسیله پیامبرانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن و در روز قیامت رسوایمان مکن؛ همانا تو خلاف وعده نمی‌کنی. [آل عمران، ۱۹۱–۱۹۴]