وَإِذَا قِيلَ إِنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٞ وَٱلسَّاعَةُ لَا رَيۡبَ فِيهَا قُلۡتُم مَّا نَدۡرِي مَا ٱلسَّاعَةُ إِن نَّظُنُّ إِلَّا ظَنّٗا وَمَا نَحۡنُ بِمُسۡتَيۡقِنِينَ ٣٢
و هنگامى كه گفته مىشد: «وعده خداوند حق است، و در قيامت هيچ شكى نيست» ، شما مىگفتيد: «ما نمىدانيم قيامت چيست؟ ما تنها گمانى در اين باره داريم، و به هيچوجه يقين نداريم!»
وَاِذَا قِیلَ اِنَّ وَعْدَ لَّاهِ حَقُّ وَسَّاعَتُ لَا رَیْبَ فِیهَا قُلْتُمْ مَا نَدْرِی مَ سَّاعَتُ اِ نَّظُنُّ اِلَّا ظَنَّ وَمَا نَحْنُ بِمُسْتَیْقِنِینْ