وَٱلَّذِينَ صَبَرُواْ ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِمۡ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ سِرّٗا وَعَلَانِيَةٗ وَيَدۡرَءُونَ بِٱلۡحَسَنَةِ ٱلسَّيِّئَةَ أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ عُقۡبَى ٱلدَّارِ ٢٢
و آنها كه بخاطر ذات (پاك) پروردگارشان شكيبايى مىكنند; و نماز را برپا مىدارند; و از آنچه به آنها روزى دادهايم، در پنهان و آشكار، انفاق مىكنند; و با حسنات، سيئات را از ميان مىبرند; پايان نيك سراى ديگر،از آن آنهاست...
وَلَّذِینَ صَبَرُ بْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَاَقَامُ صَّلَاتَ وَاَنْفَقُو مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرَّ وَعَلَانِیَتَنْ وَیَدْرَءُونَ بِلْحَسَنَتِ سَّیِّءَتَ اُلَاءِکَ لَهُمْ عُقْبَ دَّارْ