قُلۡ مَن رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ قُلِ ٱللَّهُۚ قُلۡ أَفَٱتَّخَذۡتُم مِّن دُونِهِۦٓ أَوۡلِيَآءَ لَا يَمۡلِكُونَ لِأَنفُسِهِمۡ نَفۡعٗا وَلَا ضَرّٗاۚ قُلۡ هَلۡ يَسۡتَوِي ٱلۡأَعۡمَىٰ وَٱلۡبَصِيرُ أَمۡ هَلۡ تَسۡتَوِي ٱلظُّلُمَٰتُ وَٱلنُّورُۗ أَمۡ جَعَلُواْ لِلَّهِ شُرَكَآءَ خَلَقُواْ كَخَلۡقِهِۦ فَتَشَٰبَهَ ٱلۡخَلۡقُ عَلَيۡهِمۡۚ قُلِ ٱللَّهُ خَٰلِقُ كُلِّ شَيۡءٖ وَهُوَ ٱلۡوَٰحِدُ ٱلۡقَهَّٰرُ ١٦
Bertanyalah (wahai Muhammad): "Siapakah Tuhan yang memelihara dan mentadbirkan langit dan bumi?" Jawablah: "Allah". Bertanyalah lagi: "Kalau demikian, patutkah kamu menjadikan benda-benda yang lain dari Allah sebagai Pelindung dan Penolong, yang tidak dapat mendatangkan sebarang manfaat bagi dirinya sendiri, dan tidak dapat menolak sesuatu bahaya?" Bertanyalah lagi: "Adakah sama, orang yang buta dengan orang yang celik? Atau adakah sama, gelap-gelita dengan terang? Atau adakah makhluk-makhluk yang mereka jadikan sekutu bagi Allah itu telah mencipta sesuatu seperti ciptaanNya, sehingga ciptaan-ciptaan itu menjadi kesamaran kepada mereka?" Katakanlah: "Allah jualah yang menciptakan tiap-tiap sesuatu, dan Dia lah Yang Maha Esa, lagi Maha Kuasa".
qul man rabbu assamaawaati wal’ardi quli allaahu qul ’afattakhadhtum min duunihi ’awliyaa’a laa yamlikuuna li’anfusihim naf‘an walaa darran qul hal yastawii al’a‘maa walbasiiru ’am hal tastawii azzulumaatu wannuuru ’am ja‘aluu lillaahi syurakaa’a khalaquu kakhalqihi fatasyaabaha alkhalqu ‘alayhim quli allaahu khaaliqu kulli syay’in wahuwa alwaahidu alqahhaaru
وقوله: " أَمْ هَلْ " هذه " أم " المنقطعةُ، فتتقدَّر بـ " بل " والهمزةِ عند الجمهور، و بـ " بل " وحدَها عند بعضهم، وقد تقدَّم ذلك محرِّراً، وقد يَتَقَوَّى بهذه الآيةِ مَنْ يرى تقديرَها بـ " بل " فقط بوقوع " هَل " بعدها، فلو قَدَّرْناها بـ " بل " والهمزةِ لزم اجتماعُ حرفَيْ معنى، فَتُقَدِّرها بـ " بل " وحدها ولا تقويةَ له، فإنَّ الهمزةَ قد جامَعَتْ " هل " في اللفظ كقول الشاعر: ( 2850-........................ ) ( أهلْ رَأَوْنا بوادِي القُفِّ ذي الأَكَمِ ) فَأوْلَى أن يجامِعَها تقديراً. ولقائلٍ أن يقول: لا نُسَلِّمُ أنَّ " هل " هذه استفهاميةٌ بل بمعنى " قد " ، وإليه ذهب جماعةٌ، وإن لم يجامِعْها همزةٌ كقولِه تعالى:{ هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلإِنسَانِ حِينٌ } [الإِنسان: 1]، أي: قد أتى، فهنا أَوْلى، والسماعُ قد رَوَدَ بوقوع " هل " بعد " أم " وبعدمِه. فمِنَ الأوَّلِ هذه الآيةُ، ومن الثاني وما بعدها مِنْ قولِه: " اَمْ جَعَلوا " ، وقد جمع الشاعرُ أيضاً بين الاستعمالين في قوله: ( 2851- هل ما عَلِمْتَ وما استُودِعْتَ مكتومُ ) ( أم حَبْلُها إذ نَأَتْكَ اليومَ مَصْرومُ ) ( أَمْ هَلْ كبيرٌ بكَى لم يَقْضِ عَبْرَتَه ) ( إثرَ الأحبَّةِ يومَ البَيْنَ مَشْكُومُ ) / والجملةُ من قوله: خَلَقوا " صفةٌ لشركاء.