تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Al-Anbiyaa · வசனம் 44

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

ஸூரா
Al-Anbiyaa
வசனம்
44 / 112
நூலின் மொழி
அரபு
بَلۡ مَتَّعۡنَا هَٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۗ أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي ٱلۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ أَفَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
எனினும், இவர்களையும் இவர்களுடைய மூதாதையரையும், அவர்களுடைய ஆயுட் காலம் வளர்ந்தோங்கும் வரை சுகங்களை அனுபவிக்கச் செய்தோம். நாம் (இவர்களிடமுள்ள) பூமியை அதன் அருகுகளிலிருந்து குறைத்து கொண்டு வருகிறோம் என்பதை இவர்கள் காணவில்லையா? இவர்களா மிகைத்து வெற்றிக் கொள்பவர்கள்?
பல் மத்த’னா ஹா'உலா'இ வ'ஆபா'அஹும் ஹத்தா தால ’அலய்ஹிமு அல்’உமுரு 'அஃபலா யரவ்ன 'அன்னா ந'தீ அல்'அர்த நன்குஸுஹா மின் 'அத்ராஃபிஹா 'அஃபஹுமு அல்காலிபூன
{ نَنقُصُهَا } بالظهور عليها وفتحها بلداً بعد بلد " ح " أو بنقصان أهلها وقلة بركتها، أو بالقتل والسبي أو بموت فقهائها وعلمائها.
மேலே செல்