تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Al-Anbiyaa · Ayet 44

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

Sure
Al-Anbiyaa
Ayet
44 / 112
Kitap dili
Arapça
بَلۡ مَتَّعۡنَا هَٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۗ أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي ٱلۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ أَفَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
Evet, onları da, atalarını da barındırdık. Nihayet ömür kendilerine (hiç bitmeyecek gibi) uzun geldi. Oysa onlar, bizim gelip (kâfirlere ait) araziyi çevresinden eksilteceğimizi görmezler mi? Şu halde, üstün gelen onlar mı?
Bel metta’nâ hâ'ülâ'i ve'âbâ'ehüm hattâ tâle ’aleyhimü el’umüru 'efelâ yeravne 'ennâ ne'tî el'erda nenkusuhâ min 'etrâfihâ 'efehümü elgâlibûne
{ نَنقُصُهَا } بالظهور عليها وفتحها بلداً بعد بلد " ح " أو بنقصان أهلها وقلة بركتها، أو بالقتل والسبي أو بموت فقهائها وعلمائها.
Yukarı dön